Nadine. Read me here.

Bloemetjes met Kruissteek.

Oude handwerkboeken van je moeder vinden is geweldig.

Ik Verklaar het Seizoen voor Geopend.

Oei, wat houd ik ongelooflijk veel van rokken. Wijde rokken het liefst, die zitten heus allerheerlijkst. En lange wijde rokken nog iets liever, want die zitten bijna nog fijner. En ze zijn mooi. Dat ook, heel erg. Af en toe kom je er eentje tegen in een winkel - maar nieuw vind je ze niet veel. Dus heb ik ook een aantal onnieuwe maar toch nieuwe rokken. De één nog geweldiger dan de ander. 't Zijn meest lente- en zomerrokken, dat wel. Maar soms is het niet te stoppen en moet je ze aan. Omdat ze zo fijn zijn. En dan heb je 's middags (al wachtend op de bus met je koffertje-van-het-weekend) een rijtje losse tenen in je schoentjes en een laag kippenvel van hier tot ginter, maar dat kan je niet deren. Bijna niet. Je loopt wel zo snel mogelijk van de bushalte naar huis, om daar op te warmen met heerlijk warme koffie - maar dat daargelaten.
Ik houd van deze. Een half jaar terug compleet onverwacht gevonden in een geweldige webshop, besteld op basis van een wazige foto en vervolgens thuisgekregen, uit de envelop gehaald en bijna omgekukeld van verbazing. Nog mooier dan mijn onwaarschijnlijkste verwachtingen zouden kunnen bedenken!
En I simply love them colors.

De foto's zijn gemaakt bij daglicht - en dat terwijl ik ze maakte na een hele dag weg te zijn geweest. Een wondertje. Maar wel veel te lang geleden - ik wil weer gewoon foto's kunnen maken als ik thuis kom, tot ik er bij néér val. Zonder gehinderd te worden door vroeginvallende duisternissen.
En het begin... dat is er, zeg ik u!

Solace.

Against the goads there can be no pleading
because every thought reaps an action.
And to you, my former captor -
all the earthly wisdom and wealth
cannot erase your susceptibility
to brutal mortality.
And the funny thing about justice
is that it always comes when you least expect it.
So friends, it won't be long,
seems I stole your smile - right from wrong.

Het werd tijd om dit weer eens te dingesen, niet?
A little reminder... of iets.
Download project_86_14_solace.mp3
Goodness. You should listen to it. Still great.
En een keer wat anders dan Vivaldi. Grijns.

Donderdagavondse Pleziertjes.

Vandaag, oh mensheid, zijn alle lapjes klaar om aan elkaar genaaid te worden! Eindelijk. Stuk voor stuk geknipt, gespeld, vastgenaaid en de losse draadjes teruggestoken met de good ol' hand (oh my, that was a job). Ik blijf een kleine hekel hebben aan de onherroepelijkheid van de naaimachine. Soms loopt hij plots vast omdat er een draadje fout zit - en voor je het weet is er een reeks diepe gaten gestoken in je oh-zo-mooie stofje. Autsj. Dat bedoel ik.
En als laatste - lapje voor lapje moest gestreken. Daarvoor moesten ze naar beneden, terwijl ze zo mooi precies goed lagen, op volgorde. Dat was eng. Dus nummerde ik ze met plakbriefjes (dankzij de lief) en stapelde ze op.
Lieve lapjes, he? Ik word er al blij van als ik er naar kijk.
Zojuist heb ik ze dus gestreken, en nu heb ik toch heus bijna de helft van al het werk gedaan.
Ik moet toegeven dat het een boel tevredenheid geeft als je zo die lapjes ziet liggen. Geweldige stofjes, bijna helemaal klaar en mooi glad. Grijns. 
Imagine the bag. Hmmm.
Het wordt de Buttercup Bag, onderhand bijna beroemd dat patroon. Gratis te downloaden, hier.
Nu ga ik geestelijk voedsel halen, en dan op tijd naar bed. Morgen of overmorgen, of volgende week - wanneer ik tijd heb wordt het een grote lap. Tralala!

Wat Mij Dacht bij Sneeuw.

Het heeft gesneeuwd, het gaat sneeuwen en het blijft sneeuwen. En als je dan, al rijdend in een auto, de sneeuwvlokken voor je neus aan een nader onderzoek onderwerpt ontdek je dat sneeuwvlokken niet vallen. Ze zweven in de lucht, ze vallen niet. Nee, nog beter gezegd - ze hangen stil in de lucht, terwijl wij er tegenaan rijden.
Ik zat vrij ver met mijn neus bij de ruit, en als ik omhoog keek zag ik ze hangen. Stuk voor stuk, tienduizenden witte watjes aan onzichtbare touwtjes uit de lucht. Stel je voor dat ik er doorheen kon lopen op dat moment. Van die lichte, verige vlokjes die je aan de kant moet duwen als je erdoor wilt. Van die vlokjes die, als je er een tikje tegen geeft, zachtjes terugzweven naar hun plekje.

Vooroorlogsetekeningenliefde.

Ik houd van Rie Cramer. Heel veel.
Ik hou van die haartjes, ik hou van die hoedjes, ik hou van die jurkjes en sokjes en gezichtjes. (Negeer de donkerheid en het rare licht van de foto, ik heb een foto genomen van dat dingetje en dat wou niet zoals ik het wou.) Ik hou van de jaren 20 in tekeningen, kortom. Or anything like it.
Zoals dit boek, uit ongeveer 1935. Ik houd van boekenmarkten, omdat je dan plots schatten als deze vindt. Dit boek heb ik driekwart jaar terug gekocht - ik twijfelde nog omdat het zo'n leuk kinderboek was en dan voel ik me weer zo flauw om dat in te pikken. Maar het feit dat de rug (en het hele boek) niet meer bestand was tegen onvoorzichtigheid, het feit dat het boek oud was en het feit dat 'ie gewoonweg geweldig was (dat jurkje! dat haar! dat hoedje! dat lettertype!) - dat overtuigde mij.
Dus kocht ik er nog eentje. Ook vooroorlogs (kun je nagaan, in de tweede wereldoorlog waren ze er al). I love them.
Die vrouw rechtsonder! Die lijn van dat gezicht, die handschoen, dat zakdoekje, die hoed, de strik om die hoed... zuchtje. Did I already mention that I love it?

Becoming a Busy Bee.

Deze week moet ik ten volle benutten om dingen vooruit te doen, bij te werken en nog meer vooruit te doen.
Mijn tas bijwerken, ja, bijvoorbeeld. Maar ook heel veel vooruitdoen dus. Want daarna moet ik essays schrijven, en een exegese maken, en nog meer essays schrijven, en examens oefenen, en boeken van vorige jaren doornemen, en lezen voor mijn literatuurlijst, en literatuur van twee jaar terug opnieuw doorgronden, en een tekenen-examenthema uitwerken, en... en... well, zeker druk zijn tot en met april. Maar niet 24/7. No way.
Een beetje maar.   

Faithful Truth.

The world is full of ones like me, who need to see the truth
But the truth is never truth indeed, the truth is only You
The world wil soon become extinct, the age will pass away
And all will know that You are God -

                             hallowed be Your name.

Ode to Spring.

Ik heb het gezien. Gisteren scheen de zon, en toen zag ik de lente. Voor mijn ogen. Je voelt het al een beetje buiten, en op zo'n dag als gisteren zie je het. De donk're dagen zijn weer voorbij, want als je 's ochtends naar de bushalte fietst is het al een beetje licht (tot 's avonds 6 uur! my goodness! ik vergat bijna hoe het was).
Let niet op die bruine doodse bomen en struiken op de achtergrond. Let op het zonlicht dat 28 januari 2010 rond kwart over vier op de muur viel.
Zonlicht maakt me blij. En zonlicht doet me nog veel meer verlangen naar meer! meer! meer zonlicht, en lente, en zomer, en bloemen buiten, en ik buiten - genietend van picknicks, wandelingen, fietstochten of wat dan ook. Ik graaide in de stapel foto's, en vond het onderstaande uit lente en zomer 2009. Geniet! De kleuren van die krokusjes zijn écht. Ik heb niets aan de foto veranderd. Hmmmmm. Lente! 

Ik hóu van dat. Ongelooflijk geweldige God die dat bedacht. Heerlijk!

"God zei: 'Overal op aarde moet jong groen ontkiemen: zaadvormende planten en allerlei bomen die vruchten dragen met zaad erin.' En zo gebeurde het."
(De Bijbel, Genesis 1 vers 11)

Schoteltjes in je Hoofd.

Stel je voor, je zit aan je bureau omdat je even pauze hebt genomen van de wiskunde (dat leer ik niet aan mijn bureau. Ik leer eigenlijk bijna niets aan mijn bureau). Je schrijft een recept voor baked doughnuts over, en een recept voor honey wheat bread, en een recept voor white bread, en een recept voor baguettes, en een recept voor broccoli soup, als je even pauzeert. Je kijkt op van je schrift, en plots worden je ogen zo rond als schoteltjes. Voor je ogen zie je dit.
Laat ik inzoomen.
MIJN OORBELLEN!! gil je in gedachten (omdat je logischerwijs niks uit kunt brengen van verbazing). Met ogen zo groot als schoteltjes.
De lief bleek ze een maand geleden daar aan te hebben geclipt. En hij dacht dat ik ze daarna al gepakt had, en dat ze dáárna weer een keer waren kwijtgeraakt. Ach ja. Grijns. Ze zijn weer terecht. 't Werd heus tijd, aangezien ze vrijwel irreplaceable (onverplaatsbaar? oninruilbaar? oninwisselbaar? onvervangbaar!), onvervangbaar bedoel ik dus, zijn.

PS Dat ding waar ze aanhangen? Da's een uitgeknipte zeehond met zo'n balletje. De zeehond is gescheurd, maar hij is mij dierbaar. Dus.

Of Lijkt Dat Maar Zo.

Ben ik dan echt de enige die zin heeft om op haar hoofd te gaan staan als ze moet beginnen met het ten-uitvoer-brengen van haar planning voor haar opéénnalaatste wiskunde-tentamen?
Heus?

Random Talking into Space.

Nee, geen fijne kneepjes van hermeneutische techniekjes. Die moet ik wel leren voor mijn godsdienst tentamen van morgen, maar die ga ik hier niet spuien (ondanks wat mijn lief gisteren zei). Al jullie hoop de grond ingeslagen. Het spijt me heus.
Wel heb ik ondertussen nóg een uitermate goed cijfer terug (vind ik zelf, gezien het vak), heb ik zojuist een heerlijk stoofpotje gekookt en staat er voor het eerst sinds een tijdje weer een stekje-zonder-wortels te pronken in een minipotje. Aint that cool? 
De veertiende, geloof ik. Of vijftiende of zestiende. Er zijn er twee of drie of vier gesneuveld en twee weggegeven. Grijns.
En voor ik het vergeet - links van waar je nu leest staan een paar nieuwe links naar absolutely lovely websites. Niet allemaal even extreem, maar toch wel. Er komen er vast nog meer bij. Op joy of baking is het echt geweldig. Daar kan ik tijden rondzwerven en kijken en bedenken wat ik allemaal wil gaan maken. Kind'ren, in de voorjaarsvakantie had ik tot nu toe niets. Nu wel.
In de voorjaarsvakantie heb ik wél iets als mijn zuster tegen die tijd bevallen is en mijn hulp inschakelt. Dan ben ik voor een paar dagen tooooodelooy (ja, zeg maar hardop op z'n Engels, dat is inderdaad leuker dan als je het leest), maar wie weet.
En oh - dit uiterst hippe kikkertje borduurde ik twee jaar terug. Die lag ergens te verstoffen in een miniborduurpakketje van 40 jaren her. (Ik denk altijd 30. Maar dan blijkt dat het 2010 is, en dat het dus 40 jaar geleden is dat het de jaren 70 was. Oops.)
Daar dacht ik aan door wat ik las, alhier, over borduren.

Nu moet ik weer gaan leren, geloof ik.
Ik heb nog steeds niet het onderwerp genoemd waarover ik eigenlijk wílde bloggen. Zoals zo vaak. Maar dat komt wel. Vást. Adieu, folks.

De Witt als Luciferstokjes.

Wegens het immense juk van een geschiedenis tentamen dat op haar schouders drukt heeft de trouwe blogster niet de mogelijkheid om over de avonturen van de gebroeders de Witt te verhalen. Vandaar vervanging. Hier ben ik.

Hm. Ik betwijfel of ze ook maar iets zou vertellen over de gebroeders de Witt maar laat ik het wel doen. De gebroeders de Witt waren alleraardigste kereltjes. Ze regelden het land een beetje totdat men hen zat was. De een werd in een toren opgesloten. De ander niet. Nu zou je dus kunnen verwachten dat er een jonkvrouw aan komt die omhoog klimt via de staart/vlecht van de bewuste broeder in de toren en hem op deze manier bevrijdt. (Waarschijnlijk moet ze dan ook nog een draak verslaan ofzo maar dat is van later zorg.) Helaas! Dit gebeurde dus niet. Neen, de andere broeder kwam koffie drinken en het werd ze nog fataal ook. Niet de koffie, die overigens nogal sterk was dankzij Mien de kantine trien, werd hen fataal maar de uit het niets opdoemende woedende menigte!

Klaar!

Doeg!

PS Morgen heeft ze vast het juk tot luciferstokjes verwerkt en zal ze jullie uitgebreid de fijne kneepjes van allerhande hermeneutische techniekjes bijbrengen.

Stofjes & Koken > Studeren.

Kijk nou! Ongelooflijk mooie stofjes! Voor Nadine!
Oke, dat was een grap. Ze zijn niet voor mij. Was het maar waar. Stel dat ik ooit een kadootje verdien, dan importeer ik ogenblikkelijk dit setje stofjes uit Colorado, USA. Via deze site (ik zou hem leegkopen als ik jou was. Laat wel wat over voor mij. Grijns).
En die stofjes zijn nog niet eens de allerallerliefste. Stel je voor dat ik ooit nog een keer een quilt ga maken, of gewoon iets anders van een boel verschillende stofjes. En dat ik dan zulke lieve stofjes heb. Zuchtje.

Ik heb al één tentamencijfer terug, van mijn tentamen filosofie. En het is schrikwekkend hoog. Dus juich ik en ga ik mij zometeen zeer gemotiveerd op mijn tentamen kunstgeschiedenis storten. En daarna? Daarna maak ik Spaanse rijstschotel met kip, want ook deze week ga ik koken. Grijns. (Rijst met sperzieboontjes en paprika en tomaat en gesnipperde ui en salami en kip en wat bouillon, gekruid met kurkuma, paprikapoeder en peterselie. Enorm lekker.)
Gisteren heb ik overigens bloem, gist, water, zout, suiker en olijfolie bij elkaar gegooid en gekneed, en plots had ik heerlijk pizzadeeg! Dat ga ik vaker doen, denk ik.
Nu ga ik stoppen met dit random geblog (en met dit random geblogbezoek (mooi woordje) dat ik ondertussen doe. Ik vlieg van blog naar blog en ik wou dat ik tulpen had. Da's een logisch verband).

Ik ga mijn stekje eens verpotten. En dan heel hard leren.
Of zal ik eerst verder gaan met mijn projectje? Hmm.
Nee, eerst stekje en dan leren. Punt. Denk ik.

Van Mrs Thrift, voor Mij.

Geweldige sprei.
Geweldige handgehaakte tweepersoons sprei.
Oh geweldige sprei - voor mij! Traaalala!